De Ideale Relatie door Nathalie de Graaf

Domweg gelukkig met elkaar

Het is schering en inslag – relaties die een droeve dood sterven. Maar op dat kerkhof van verbroken relaties tref je af en toe intens tevreden mensen aan. Die volmondig zeggen: ja, ik heb De Ideale Relatie. Journaliste Nathalie de Graaf (34), zelf in het bezit van wisselvallig huwelijksgeluk, wilde wel eens weten hoe dat zit.

Het is moeilijk te geloven, maar ze bestaan. Mensen die dag in, dag uit, simpelweg gelúkkig zijn met hun partner. Die ’s morgens wakker worden en als eerste denken: wat heb ik het toch getroffen. Ik moet toegeven: dat gevoel ken ik niét. Er zijn momenten dat ik mijn man niet aardig vind. Of ronduit stom. En na elf jaar nog ieder moment verliefd? Mhaw.

Linda (27) begrijpt hier helemaal niets van. Na veertien jaar is ze nog altijd dolgelukkig met haar vriend, brandweerman Patrick (30). Sinds één jaar mag ze hem haar man mag noemen - precies op de dag dat ze twaalf en een half jaar samen waren zijn ze getrouwd.

Linda: “Het was een fantastische dag, we hebben zo genoten van alles en iedereen. Op zo’n dag besef je nog eens extra hoe gek je op elkaar bent.”

Linda en Patrick waren tieners toen ze elkaar leerden kennen en geen van beiden had verwacht dat ze zo lang bij elkaar zouden blijven. “Ik zag Patrick voor het eerst op de muziekvereniging en vond hem meteen heel leuk. Er was gelijk een klik tussen ons, maar aanvankelijk hebben we dat opgevat als vriendschap,” vertelt Linda. “Op een gegeven moment konden we niet meer om onze gevoelens heen en kregen we een relatie. Ik heb natuurlijk geen vergelijkingsmateriaal, want Patrick is mijn eerste vriendje, maar ik denk dat je geluk heel gemakkelijk herkend. Het gevoel dat ik heb naar hem toe en hij naar mij, dat voelt zo ontzettend goed. Als Patrick 24 uur van huis is vanwege zijn werk en ’s morgens thuiskomt krijg ik altijd weer een blij gevoel, zo van: daar is hij weer! En dat hoor ik niet van ieder stel. Dat maakt ons er zo zeker van dat het goed zit. Sommige mensen vinden dat we onze jeugd hebben weggegooid, maar zo zien wij dat helemaal niet. Wij hebben elkaar de ruimte gegeven om ons te ontwikkelen en de dingen te doen die we wilden, met of zonder elkaar. Zo ga ik regelmatig met vriendinnen naar clubs om te dansen, terwijl Patrick liever in de kroeg zit. Daarin laten we elkaar vrij en vertrouwen we elkaar.”

Oké, dit herken ik. Niet dat mijn lieftallige echtgenoot en ik elkaars eerste liefde zijn, maar ook ik ben blij als manlief weer eens thuis is na een één of ander leuk reisje van zijn werk. Al was het alleen maar omdat hij dan ook weer eens voor de kids kan zorgen. En ook ik ga regelmatig stappen met vriendinnen, terwijl hij met vrienden voetbal zit te kijken. So far, so good. Maar je kunt mij niet toch echt niet wijsmaken dat elke dag nog steeds een feestje is, na veertien jaar relatie. Avonden breng je eerder door in joggingbroek voor de TV, dan in een leuk Gucci-jurkje in één of ander trendy restaurant. Toch? Linda zegt verbaasd: “Ik vind die regelmaat, die vaak sleur wordt genoemd, juist fijn. Dingen worden normaal, maar elke relatie neemt op een gegeven moment ritme en regelmaat aan. Daar is toch helemaal niets mis mee? Je moet ervoor zorgen dat het niet negatief wordt, dat je nog genoeg leuke dingen met elkaar blijft doen en elkaar niet als vanzelfsprekend gaat ervaren.”

Zo verrast Patrick haar nog regelmatig met weekendjes weg en verzint hij elk jaar op haar verjaardag iets leuks. En hoe zit het met de standaard ruzies over het huishouden?

“Als Patrick iets achter zijn kont laat slingeren dan zeg ik daar natuurlijk wel iets van, maar dat soort dingen zijn eigenlijk helemaal geen issue bij ons,” zegt Linda. Net zoals de typsche vrouwenklacht dat mannen niet luisteren. Ik denk dat sommige dingen gewoonweg bij mannen horen en dat elke relatie deze man-vrouw verschillen kent. Ik accepteer dat hij anders in elkaar zit dan ik. Dat is volgens mij ook de basis van een goede relatie: acceptatie van elkaar. Patrick en ik laten elkaar in elkaars waarde. Verder vind ik eerlijkheid belangrijk, dat je het uitspreekt als je ergens mee zit of iets vindt. Dat je elkaar steunt. Patrick is bijvoorbeeld niet zo’n prater, maar als ik ergens mee zit luistert hij en zegt hij eerlijk wat hij ervan vindt. Op andere momenten kunnen mijn verhalen nog wel eens langs hem heen gaan, maar op de belangrijke momenten is hij er voor me. En dat is genoeg.”

Dit klinkt als muziek in de oren van psycholoog en relatietherapeut Bert Ruitenbeek van Leeuwenhart Adviespraktijk. Als je een goede relatie wilt hebben moet je volgens hem allereerst streven naar gelijkwaardigheid. “En dan bedoel ik niet perse gelijkwaardigheid qua opleiding of kennisniveau,” zegt Ruitenbeek, “maar je partner in zijn of haar waarde laten. En dat betekent dus ook elkaar de ruimte gunnen om te ontwikkelen. Vaak zie je bij eerste liefdes op dat de persoonlijke ontwikkeling niet parallel loopt, bijvoorbeeld door verandering van werk, maar ook door het krijgen van kinderen. Mensen krijgen het drukker en het samen optrekken, valt dan weg. Linda en Patrick hebben elkaar tot nu toe de vrijheid hebben gegeven om zich te ontwikkelen en ik zou hen willen aanraden dit in de toekomst te blijven doen.”

Daarnaast benadrukt Ruitenbeek dat een eerste liefde best lang stand kan houden als ze eenmaal door die eerste fase van verliefdheid heen is, maar dat je er rekening mee mag houden dat vroeg of laat één van de partners wil gaan experimenteren met een ander. Dit kan op elke leeftijd voorkomen. “Maar het hoéft natuurlijk niet,” aldus de psycholoog.

Voor een goede relatie is het ook belangrijk dat je tijd hebt voor elkaar. Ruitenbeek: “In mijn praktijk heb ik cliënten die tegen hun partner zeggen ‘Heb jij vanavond om half zeven even tijd om te knuffelen, want om zeven uur moet ik weg.’ Kijk, dat werkt natuurlijk niet. Neem de tijd en zorg voor kwáliteit. Het is belangrijk dat je dingen met elkaar kunt delen, dat je in elkaars systeem kunt kijken. En dat bereik je door te communiceren, ook zo’n punt. Echt communiceren is best heftig, want daardoor laat je jezelf aan elkaar zien. Het is dan ook een vorm van intimiteit. Elkaar laten uitpraten, elkaar vragen stellen en vooral goed luisteren, dat is heel moeilijk voor veel mensen. En vergeet als laatste intimiteit en seks niet. Behalve een seksleven betekent dat dus ook elkaar regelmatig aanraken en vasthouden.”

Pff, dat is nogal wat zeg, waar je allemaal aan moet voldoen. Dat is voor een normaal mens toch niet weggelegd? Communiceren? Wanneer moeten we in godsnaam COMMUNICEREN? Tijdens het gezellige avondmaal zeker, waarbij iedereen door elkaar heen praat en je af en toe een poging waagt om aan manlief te vragen hoe zijn dag geweest is. Of ’s avonds dan? Met een glaasje wijn erbij? Elkaar laten uitpraten en vragen stellen? Ik word al moe als ik eraan denk. Onderuit gezakt naar Desperate Housewifes kijken is gewoon aanlokkelijker.

Annemarie (23, studente) en Harald (26, intercedent) kunnen úrenlang met elkaar praten. Sterker nog, de eerste nachten dat ze samen waren kletsten ze door tot zes uur ’s ochtends. En de sex? Die is volgens Annemarie fantastisch. Annemarie: “Soms ben ik wel eens bang dat er wat mis gaat, dat ik word opgebeld door de politie dat mijn vriend een ongeluk heeft gehad bijvoorbeeld. Op dit moment gaat het zo ontzettend goed tussen ons, dat ik bang ben dat het vanaf nu alleen nog maar mis kan gaan.”

Annemarie en Harald zijn sinds anderhalf jaar samen en leerden elkaar kennen op het moment dat Annemarie nog een vriend had. “Ik vond Harald heel leuk, maar deed er op dat moment natuurlijk niets mee. Pas toen het uit was met mijn vorige vriend is de vonk overgeslagen. Aanvankelijk dacht ik dat hij een één of andere stoere gast was, maar toen ik hem beter leerde kennen bleek hij súperlief te zijn.”

Dat hij zo lief was bleek nog eens extra in de periode voorafgaand aan de borstverkleining die Annemarie moest ondergaan. Ze vertelt: ”Ik had vòòr mijn operatie vaak last van mijn rug, nek en schouders. Soms had ik zo’n pijn dat ik er misselijk van werd en dat ik alleen nog maar kon huilen. Harald luisterde altijd naar me en bood aan bij me te blijven als ik me weer zo slecht voelde. Of hij masseerde m’n rug en maakte een warm bad voor me klaar met ontspannende olie. Hij is een schat. Natuurlijk hebben wij ook wel eens kleine ergernissen, bijvoorbeeld als hij voor de zoveelste keer te laat komt, maar we hebben eigenlijk nooit ruzie. En daar maak ik me dan ook weer zorgen over, dat we nooit ruzie hebben. Dat schijnt namelijk goed te zijn voor een relatie. Maar als ik me erger dan zeg ik dat gewoon en hij reageert daar heel goed op. Sterker nog, hij kan beter tegen kritiek van mij dan ik van hem! Ik vind het bijvoorbeeld heel vervelend dat hij rookt, want ik wil niet dat ik op m’n 50^e of 60^e alleen achterblijf omdat hij is overleden aan longkanker. Hij houdt daar dan rekening mee en rookt al stukken minder. En hij heeft beloofd dat als we gaan samenwonen hij in ons huis niet zal roken.”

Allemaal heel lief en schattig, maar de huishoudelijke perikelen kent Annemarie dus nog niet. Ik bedoel, mijn ware liefde kan twintig keer per dag heen en weer lopen van zolder naar woonkamer en daarbij twintig keer een stapel wasgoed passeren, zonder ook maar één moment te bedenken dat het misschien fijn zou zijn als hij dat ook eens op zou vouwen, laat staan strijken. Ik kán jullie vertellen dat dat énigszins tot een klein meningsverschil (denk: “Kun jij verdomme nu ook niet eens iets in huis doen”) leidt.

Annemarie: “Hij is regelmatig bij mij en dan heb ik ook wel eens zoiets van ‘kun je niet afwassen?’, maar hij heeft gewoon niet door dat dat soort dingen moeten gebeuren. Dan hebben we wel van die standaard stelletjesirritaties inderdaad, maar doordat we het gelijk zeggen, is het ook gelijk de wereld uit. Ik hoor van vriendinnen hele andere verhalen. Dat ze vaak ruzie hebben of verliefd worden op een ander. Of bijvoorbeeld samenwonen en elke avond samen voor de televisie eten, waardoor ze uit elkaar groeien. Dat lijkt me niets. Wij eten ook best regelmatig voor de televisie, maar ik pak ook geregeld mijn piepkleine tafeltje en dek die romantisch voor twee, met kaarslicht. Dan hebben we het allebei druk gehad en niet goed met elkaar gepraat en dan nemen we daar weer de tijd voor. Dat vind ik erg belangrijk. Daarnaast vind ik het fijn als een man groot en stoer is, zodat ik me echt vrouw kan voelen. Dat hij me een beetje kan beschermen.”

Dit zou ik nou ook wel eens willen weten over ruziemaken: is het nou wel of niet goed voor een relatie als je elkaar – bij wijze van spreken - regelmatig de hersenpan inslaat?

“Ja”, bevestigt Bert Ruitenbeek lachend, “mits het ruziemaken op een constructieve manier gebeurt natuurlijk. Het feit dat Annemarie en Harald nooit ruzie hebben kan betekenen dat er in het begin van hun relatie nog veel wordt geslikt, maar kan ook betekenen dat één van hen risicovermijdend gedrag vertoont en dat is natuurlijk jammer voor de relatie.”

Daarnaast benadrukt hij dat Annemarie enigszins moet oppassen dat ze niet té afhankelijk van Harald wordt. “Het feit dat ze iemand zoekt die haar kan beschermen kan betekenen dat ze haar eigen kracht niet kan ontwikkelen. Ze schuilt als het ware bij een ander. Als ze er dan achter komt dat Harald ook kwetsbaar is, kan de relatie onder spanning komen te staan. Veel mensen lijden aan het ‘I can’t live without you’-syndroom: je bent twee halfjes en samen een heel. Ik vind dat je allebei een heel bent die samen komen. Als de ander je dan belazert of wegloopt kun jij makkelijker verder gaan.”

Dat is duidelijke taal. Geresumeerd vereist een perfecte relatie nogal wat basisvoorwaarden. Allicht kun je er naar streven. Persoonlijk geef ik mijn portie perfectie aan Fikkie: met al onze imperfecties ben ik namelijk heel gelukkig in onze relatie. En Linda en Annemarie? Tja, sprookjes bestaan nog.

Wil jij ook De Perfecte Relatie? Streef dan naar:

1 gelijkwaardigheid

2 tijd voor elkaar

3 kwaliteit

4 communicatie

5 seks en intimiteit

De Ideale Relatie kan ook tussen:

Werkgever-werknemer:

Pas het rijtje toe, met uitzondering van de seks! Zorg dat je ondanks de feitelijke ongelijkwaardigheid toch in een gelijkwaardige situatie komt. Zie je werkgever niet alleen als je meerdere, maar neem bijvoorbeeld zelf ook verantwoordelijkheden. En benader als werkgever je personeel meer als collega’s, speel de ongelijkwaardigheid niet uit.

Moeder-dochter:

Pas ook hier weer het rijtje toe, maar met uitzondering van de seks! Ook hier geldt: er is een feitelijke ongelijkwaardigheid, maar het is niet nodig dat moeders in lengte van dagen de moederrol blijven vervullen. Als de dochter volwassen is kan er meer behoefte zijn aan bijvoorbeeld een vriendinnenband.

Tussen vrienden:

We vallen in herhaling: het rijtje! Bedenk zelf of je de seks wilt toepassen of niet. Grapje. Probeer een balans te vinden tussen geven en nemen. Blijf jezelf en probeer er tegelijkertijd voor een ander te zijn. En vergeet niet om hulp te vragen als jíj dat nodig hebt.

Met dank aan Bert Ruitenbeek

Volkswijsheid: ‘Vrouwen hopen bij hun huwelijk dat hun man nog verandert, mannen hopen dat hun vrouw altijd hetzelfde blijft.’